EDUKACJA,  KOMUNIKACJA

Nauka języka polskiego a komunikacja

Każdy z nas kojarzy naukę języka polskiego z czytaniem lektur, sprawdzianami dotyczącymi ich treści, dużą ilością wypracowań do napisania, koniecznością opanowania zasad ortografii i wielu informacji, które na pewno podczas nauki budziły wątpliwości co do swojej przydatności w życiu codziennym. Warto pamiętać, że celem nauki języka polskiego jest wykształcenie ucznia kompetentnego komunikacyjni – adekwatnie do poziomu wiekowego.

[heart_this]

Kompetencje te przejawiają się czterema zasadniczy­mi sprawnościami:

  1. człowiek praktycznie zna elementy systemu językowego (rozumie pojęcia np. sylaba, głoska, końcówka, zdanie, i potrafi zastosować tę wiedzę w sytuacjach koniecznych, np. podczas korzystania ze słowników języka polskiego), zna także normy poprawnościowe re­gulujące użycie wybranych środków językowych (wie na przykład, że w starannej polszczyźnie mówi się poszedłem, a nie poszłem, z przyjaciółmi, nie: z przyjacielami, osiemset, nie: osiemset, tszymam, nie: czymam, i używa poprawnych form językowych z różnych poziomów);

  2. człowiek potrafi dostosować swą wypowiedź odpowiednio do rangi odbiorcy, funkcji, którą odbiorca pełni w określonej społeczności (wie np., że inaczej należy mówić do kolegi ze szkoły, inaczej do nauczyciela, księdza czy urzędnika i umie to wykorzystać w praktyce);

  3. człowiek potrafi dostosować swą wypowiedź do różnych okoliczności związanych z sytuacją mówienia, w której się znajduje, m.in. do miejsca, czasu, tematu, liczby odbiorców (wie np., że inaczej się mówi, gdy ktoś zwraca się do jednej osoby, a inaczej, gdy mówi się do wielu osób, i potrafi skonstruować swą wypowiedź, biorąc pod uwagę tę okoliczność);

  4. człowiek umie osiągnąć cel za pomocą odpowiednio skonstruowanej wypowiedzi (wie np., że aby dziecko wykonało właściwie polecenie, musi je właściwie sformuło­wać, i potrafi sformułować polecenie, które spowoduje skutek zgodny z zamierzeniem).

 
W skrócie rzecz ujmując – kompetencja komunika­cyjna nadawcy polega na tym, że wie on co, komu, jak i z jaką intencją powiedzieć.

Tak więc uczeń kompetentny komunikacyjnie:

  1. Wie, że umiejętność porozumiewania się w mowie i piśmie jest jedną z najważniejszych i pożądanych umie­jętności życiowych, mających decydujący wpływ na jakość życia.
  2. Zna wybrane zasady związane z komunikacją werbalną i niewerbalną, a także zna elementy systemu językowego używanego w procesie porozumiewania się.
  3. Potrafi jako nadawca for­mułować poprawne pod względem merytorycznym i językowym wypowiedzi w zależności od sytuacji, typu odbiorcy, intencji. Jako odbiorca rozumie wypowiedź pod kątem tre­ściowym i intencjonalnym. Uwzględnia świadomie podczas komunikacji język niewerbalny jako nadawca i odbiorca.
  4. Ma świadomość etycznie pożądanych i niepo­żądanych zachowań podczas komunikacji. Potrafi uwzględnić to w czasie formuło­wania wypowiedzi.

Literatura:

  • K. Grabias, Język w zachowaniach społecznych, Lublin 1994.

podpis pod notką

    podoba Ci się?

    Postaw mi kawę!

    Christian D. Larson

    "Poświęcaj tyle czasu na ulepszanie siebie byś nie miał go na krytykę innych."

    ZNALAZŁEŚ BYKA?

    Naciśnij na zwierzątko.
    Uporamy się z tym razem.