EDUKACJA

mgr A.K.-B., czyli użycie kropki po skrócie wyrazu i skrótach pochodzących od imienia i nazwiska

Zacznijmy od tego, że podstawową funkcją kropki jest zamknięcie wypowiedzenia, które stanowi  całość pod względem składniowym i  znaczeniowym. W omawianych tutaj przypadkach kropka pełnić będzie funkcję zamknięcia skrótu po amputacji końca wyrazu, imienia lub nazwiska.

[heart_this]

Kropka po skrócie wyrazu

Kropkę zawsze stawiamy w skrótach wyrazów, z których została „zabrana” końcowa część. Zasadę można sobie wbić do głowy ponieważ to dzięki niej dalsza część będzie bardziej zrozumiała.

godzina > godz.
ulica > ul. 
aleja > al. 
profesor > prof.
inżynier > inż.

Jednak jeśli taki skrót kończy się na tę samą literę co wyraz, wówczas nie stawiamy po nim kropki (dr, mgr, mjr). Robimy to dopiero wtedy, kiedy skrót nie jest w danym zdaniu odpowiednikiem słowa w mianowniku.

Mianownik: doktor > dr   
Nie ma doktora Kowalskiego. > Nie ma dr. Kowalskiego.

Mianownik: major > mjr
Nie ma majora Kowalskiego. > Nie ma mjr. Kowalskiego.

W sytuacji, w której odmieniamy skrót odnoszący się do kobiety (doktor to kobieta) wyraz nie będzie miał końcówki do odrzucenia ponieważ w obu przypadkach będzie brzmiał jednakowo.

To jest dr Kowalska. > To jest doktor Kowalska.
Nie ma dr Kowalskiej. > Nie ma doktor Kowalskiej.

Kropka zastępuje nam więc „odrzucaną” część wyrazu.
Jeśli chcemy, możemy skorzystać z dodatkowej opcji i po skrócie dopisać końcówkę. Wtedy nie stawiamy już kropki, ponieważ zastępuje ją końcowa litera wyrazu.

Nie ma dra Kowalskiego. > Nie ma doktora Kowalskiego.

Kropka po skrótach pochodzących od imion i nazwisk

Jeśli tak strasznie nam się śpieszy, lub właśnie podpisujemy swoje największe dzieło malarskie, lub bardzo intymny wiersz, użyjemy skrótu zamiast pełnego imienia i nazwiska.

Kropkę stawiamy zawsze po inicjałach imienia i nazwiska.

Jan Kowalski na swoim dziele malarskim podpisze się więc: J.K.

Z faktu istnienia kropki cieszą się na pewno posiadaczki nazwisk dwuczłonowych (w tym ja). Jak jednak odróżnić inicjały kobiety z nazwiskiem dwuczłonowym od inicjałów osoby posiadającej dwa imiona?

Zalecenie Rady Języka Polskiego nakazuje (już nawet nie zaleca, ale nakazuje!) by w przypadku tworzenia skrótów od imion i nazwisk dwu- lub wieloczłonowych pomijać łącznik „-” stosowany w pełnej formie zapisu.

Anna Kowalska – Bieńkowska
A.K.B.

Aurelia Katarzyna Bednarek
A.K.B.

Jeśli pani Anna Kowalska – Bieńkowska napisałaby bardzo intymny wiersz do swojego ukochanego, a zupełnie przypadkiem trafiłby on w ręce ukochanego pani Aurelii Katarzyny Bednarek to z pewnością ona zebrałaby laury i nie wiadomo co jeszcze …

Dlatego zgodnie ze zwyczajem językowym w celu odróżnienia właśnie tych dwóch sytuacji dopuszcza się stosowanie łącznika dla wyróżnienia inicjałów pochodzących od nazwisk wieloczłonowych (robimy to w taki sposób, jaki przedstawiają poniższe przykłady):

Anna Kowalska – Bieńkowska
A.K.-B.

Aurelia Katarzyna Bednarek
A.K.B.

Literatura:

1.  Edward Polański, Zasady interpunkcji, [w:] Polszczyzna na co dzień, red. M. Bańko, Warszawa, 2006.

podpis pod notką

    podoba Ci się?

    Postaw mi kawę!

    Christian D. Larson

    "Poświęcaj tyle czasu na ulepszanie siebie byś nie miał go na krytykę innych."

    ZNALAZŁEŚ BYKA?

    Naciśnij na zwierzątko.
    Uporamy się z tym razem.